Selectief anti-racisme

U zult het zich nog herinneren. Eind vorig jaar bekogelden Turkse jongeren joodse tieners in Beringen met stenen. Bovendien werden de ruiten ingegooid van het gebouw waarin de leerlingen van de joodse school in Antwerpen enkele dagen doorbrachten om Limburg te bezoeken.

Het ging er nogal ruw aan toe. Heel wat grote stenen vlogen door de ruiten en kwamen zelfs op de bedden van de slaapzalen terecht. De daders werden geïdentificeerd en zouden een werkstraf krijgen. Ze moesten ook verplicht deelnemen aan een reis naar het Anne Frankhuis in Amsterdam.

Merkwaardig was wel dat het beruchte “Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding” nu besloten heeft om geen klacht in te dienen. Nochtans schakelt dit Centrum (waar vroeger trouwens pater Leman de plak zwaaide) telkens het gerecht in van zodra er nog maar een mogelijk vermoeden is van wat het Centrum als racisme beschouwt.

Een vorm van segregatie in het antiracisme of van selectief antiracisme. Wij kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat indien Vlaamse jongeren allochtonen met stenen zouden hebben bekogeld, het antiracismecentrum alle mogelijke gerechtelijke stappen zou hebben ondernomen.

Volksvertegenwoordiger Francis Van den Eynde vroeg hieromtrent uitleg aan de bevoegde minister, de PS’er Dupont. U zal mij zeker geloven als ik zeg dat het antwoord van deze laatste onduidelijk was. En niet alleen omdat zijn Nederlands allesbehalve denderend is …

Bijlage 1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...