Nu wordt het menens

Gent, 8 oktober, een jaar na de gemeenteraadsverkiezingen

Precies een jaar na haar onverwacht ruime verkiezingsoverwinning, lijkt de Gentse bestuursploeg nog altijd wat ingedommeld. In plaats van een vliegende start te nemen, gedroeg de ploeg zich als een bestuur van lopende zaken. Maar vanaf deze maand is de speeltijd uit.

DE PLOEG: 8 oktober 2006, vandaag precies een jaar geleden. Open VLD en vooral het kartel SP.A-Spirit triomfeerden: in plaats van met de hakken over de sloot wél of niet te kunnen doorgaan, groeide de bestuursmeerderheid nog aan. Het kon niet op. De federale premier en vice-premier samen in de gemeenteraad, een burgemeester met een monsterscore, een beloftevolle nieuweling als Mathias De Clercq, een ambitieus bestuursakkoord dat na een week al rond was…

Maar een jaar later draait de Gentse bestuursploeg nog altijd gewoon op routine. Nieuw beleid? Nauwelijks. Een vliegende start? Niet te bespeuren. De Gentse invloed in Brussel? Weinig van gemerkt. Intussen zijn Guy Verhofstadt en Freya Van den Bossche federaal met een stevige bons van hun bankje gedonderd. Botert het dan niet in de coalitie? ’Toch wel, maar het gemeentedecreet verplicht ons een strategische planning te maken die tot 2020 reikt. We willen ook beleidsplannen met een financieringsplan erbij’, luidde de verklaring voor de uitgestelde start. Maar vanaf deze maand moet het wel vooruit: in oktober hebben de cruciale begrotingsbesprekingen plaats, de eerste échte van deze ploeg. Het is dus uitkijken hoe de middelen zullen worden verdeeld en welke schepen wat binnenhaalt.

HET RODE KAMP: de burgemeester Daniël Termont (SP.A) staat voor een zware opgave: de bijna heilig verklaarde Frank Beke doen vergeten. Na ruim een halfjaar lijkt Termont zich goed in zijn vel te voelen. Af en toe kan hij een grapje niet laten, ook niet in de gemeenteraad, het is zijn aard. Maar de bulldozer Termont die we kenden als schepen, die is weg. Met keihard werken probeert hij dossiers op de rails te krijgen, denk aan het Arteveldestadion. Wel klagen zijn collega’s soms dat hij net iets te veel wil controleren. Daarin lijkt hij een nieuwe versie van Gilbert Temmerman. Termont is sterker dan ooit de baas in het socialistische kamp. De andere leden van de SP.A-ploeg hielden zich, de ene al wat enthousiaster dan de andere, vooral met hun dossiers bezig. De federale verkiezingen zorgden ervoor dat Fatma Pehlivan even in de startblokken bleef steken.

HET BLAUWE KAMP: de wissel. Bij de Open VLD kondigde de eerste man, havenschepen Sas van Rouveroij, aan dat hij de scepter wil overdragen aan Christophe Peeters, schepen van Sport, Financiën en Facility Management. Peeters leidt nu al de VLD-colleges. Van Rouveroij voelt zich goed in de haven, waar de wereld wat groter is geworden, maar kijkt al uit naar een job in de privé-sector. Peeters werkt zich in zijn nieuwe rol in en probeert te groeien tot de nieuwe leider van de Open VLD. Het goudhaantje, Mathias De Clercq, loopt over van enthousiasme maar moet opletten niet aan overkill te doen. Bovendien, wat is zijn toekomst? Als Karel De Gucht minister wordt, moet hij naar het parlement. Dan wenkt Brussel.

ZWIJGENDE ZWAARGEWICHTEN Wat deden de grote nationale kopstukken in de gemeenteraad? Weinig. Premier Guy Verhofstadt nam zijn mandaat op. In feite had Freya Van den Bossche, met wie hij zo amicaal op een bankje was gaan zitten, hem in de tang genomen. ’Ik ga zeker zitting nemen’, had die aangekondigd. Verhofstadt kon moeilijk anders dan volgen. Zal dat geen agendaproblemen opleveren, vroeg menigeen zich af. En ja, in de eerste gemeenteraadszitting was het al zover. Premier Verhofstadt moest naar Poetin, maar liet die wachten. Een stevig signaal. Toch blijven er geruchten opduiken dat Verhofstadt de gemeenteraad uit wil. Hij ontkent dat steeds ten stelligste. Uittredend vice-premier Freya Van den Bossche zat al in de gemeenteraad, maar nadat ze in 2003 minister was geworden, volgde ze geen commissies en moeide ze zich niet met de debatten, tenzij achter de schermen. Na de opdoffer van de parlementsverkiezingen bleef ze stil. Sinds vorige maand roert ze zich voor het eerst als gemeenteraadslid. Freya blies zelfs haar Bal Fatal af ’om zich bezig te houden met Gentse en lokale problemen’.

DE OPPOSITIE: worstelen met zichzelf. De oppositie heeft het niet gemakkelijk. Oppositie voeren tegen lopende zaken is nu eenmaal moeilijk. Bovendien moesten er eerst enkele wonden worden gelikt. Vera Dua, Groen!-kopstuk, had gehoopt schepen te kunnen worden. Dat lukte niet. Ze volgt de gemeenteraadszittingen maar mengt zich weinig in het debat. Zij moest voor haar partij cruciale verkiezingen voorbereiden en wacht de voorzittersverkiezingen af. Benieuwd of zij mee Groen! zal mennen of een eerder afwachtende rol zal aannemen. Vooralsnog is het Filip Watteeuw die de troepen aanvuurt om een scherpe oppositie te voeren. De CD&V moest bekomen van de zoveelste opdoffer en verzeilde voor de vierde keer op rij in de oppositie. Nieuwkomer Filip Van Laecke moest zich inwerken als leider van een fractie die nog wat groggy was. Hij probeert af en toe stevige tussenkomsten te houden, maar kon de meerderheid nog niet in nauwe schoentjes brengen. Tony Van Parys, het vroegere boegbeeld, kiest duidelijk voor een meer terughoudende rol. Idem voor Francis Van den Eynde. Het verlies van Vlaams Belang op 8 oktober betekende zijn zwanenzang, maar de opvolging laat nog nauwelijks van zich horen.
Het Nieuwsblad, Gent en rand, Tom Dams en Karel Van Keymeulen.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...