Afscheidsrede voor Dokter Meysman

Geachte familie, goede vrienden van dokter Meysman
Dit afscheidswoord breng ik u in een sfeer van tegenstrijdige gevoelens. Namelijk droevheid en dankbaarheid. Laat het ons eerst over de droefheid hebben. Droefheid om het heengaan van iemand die duidelijk zeer nauw met zijn gezin en familie verbonden was. Zo zag je bijna nooit dokter Meysman zonder dat zijn echtgenote bij hem was. Er zijn zeer weinig mensen die het principe “samen uit, samen thuis” consequenter toepasten dan dokter Meysman ten over staan van zijn echtgenote.

Ook mooi was het dokter Meysman te horen praten over zijn zoon, zijn schoondochter en zijn kleinkinderen. De ingehouden trots die hij dan uitstraalde, was prachtig om waar te nemen. Als hij het over kinderen en kleinkinderen had, was er steeds een twinkeling in zijn ogen. Ik kan dan ook niet anders dan beklemtonen dat wij vandaag afscheid nemen van iemand die eerst en vooral een echtgenoot en een vader was.

Maar dokter Meysman had nog andere dimensies. Zijn artsenpraktijk betrof niet alleen medische bijstand. Wie in morele nood zat of zelfs in financiële nood, vond zeer gemakkelijk de weg naar zijn kabinet. Hij was ook op dat vlak zeer ruim. Ik zal niet vergeten dat ik op een zeker ogenblik aangesproken werd door een zieke Zuid-Afrikaanse student die hier slechts voor een paar maanden verbleef en dus geen enkele dekking had van mutualiteit of verzekering. De man had medische hulp nodig maar die was niet voorzien in het krap budget dat hij van thuis meegekregen had. Een telefoontje naar dokter Meysman volstond om voor hem een gratis consultatie te bekomen.

Dokter Meysman was sociaal in de meest oorspronkelijke en de meest brede betekenis van het woord. Hij hielp wie hulp nodig had. Of de betrokkene uit Melsen of uit Noord-Transvaal kwam, speelde geen enkele rol. En dan had ik het nog niet over “zijn” Vlaams Ziekenfonds en de centrale rol die hij in Flandria heeft gespeeld. Flandria, dat hij trouwens opgericht had. Ook dit was sociaal werk van de bovenste plank.

En hoe zou ik over dokter Meysman kunnen spreken zonder het over zijn Vlaams engagement te hebben. Ik weet niet aan wat ik het moet wijten, maar er is iets speciaal aan de hand met artsen. Het lijkt wel of het een beroep is dat bijzonder aantrekkelijk is voor mensen die niet politiek correct zijn of zou het omgekeerd zijn, namelijk dat de uitoefening van de dokterspraktijk mensen ertoe brengt elke politieke correctheid overboord te gooien. Vroeger dacht ik dat één en ander te maken had met het feit dat een arts een vrij beroep uitoefent. Maar dit klopt niet. Er zijn andere categorieën van vrije beroepen maar in geen enkel daarvan vindt men zovele mensen die het lef hebben een politiek niet-correcte mening naar buiten te brengen als in het doktersgild. En in de spits van dat niet-politiek correcte doktersgild, daar vond je altijd dokter Meysman en dan nog helemaal vooraan. Hij was een Vlaamsgezinde zonder grenzen.

Ik had het al over zijn werk, zijn zeer belangrijk werk in het Vlaams Ziekenfonds. Maar daartoe beperkte hij zich niet. De vraag mag gesteld worden of hij in Vlaamsgezinde activiteiten wel ergens beperkt kon worden. Misschien door tijd, en dan nog. Wat er ook van zei, ik heb dokter Meysman ontmoet op alle mogelijke Vlaams-nationale manifestaties en activiteiten. Hij stond aan de wieg van TAK en begeleidde deze militantengroep van zeer nabij in de tijd van de glorierijke betogingen in Schaarbeek en in de Voerstreek. Maar je ontmoette hem al even actief bij Broederband en bij de vrienden van Zuid-Afrika. De proteabloemen op zijn kist hebben dan ook een grote symbolische betekenis. Hij had ook een zeer groot hart voor het Vlaams Nationaal Jeugdverbond en je zag hem uiteraard ook regelmatig verschijnen op avonden van traditionele Vlaamse studentenverenigingen. Vanzelfsprekend werkte hij ook in het Vlaams Belang, hij was trouwens de voorzitter van de bloeiende afdeling Merelbeke. Ik weet niet hoeveel Vlaamse initiatieven hij financieel ondersteund heeft, maar het moeten er duizenden geweest zijn. Hij volgde de poltitiek op de voet. Ik weet niet waar hij tussen z’n drukke dokterspraktijk en zijn Vlaams geëngageerd leven de tijd vond maar telkens hij ivm Vlaamse strategie een opmerking meende te moeten maken, deed hij dit op een zeer accurate wijze. Ik heb in de loop der jaren zeker honderd brieven van hem gekregen. Meestal kattebelletjes met als inhoud: “Ik las in de krant dat… Let hier op en vergeet niet dat je dit of dat argument kan gebruiken”. Telkens eindigde hij met: “Verlies aub je tijd niet met mij een ontvangstbevestiging te sturen”. Maw dokter Meysman was spaarzaam met de tijd van anderen, niet met de zijne.

Hij was bovendien zeer bescheiden. Hij vond het niet nodig dat zijn bijdrage of inzet belangstelling kregen. Maar de vooruitgang van de goede zaak, van de Vlaamse zaak die moest in het daglicht worden gesteld. Wanneer dit gebeurde, was er ook steeds een twinkeling in zijn ogen.

Ik had het bij het begin van deze boodschap over droefheid en over dankbaarheid. Ik denk dat wij inderdaad dankbaar moeten zijn. Dankbaar voor wat dokter Meysman voor Vlaanderen heeft gedaan en dankbaar omdat wij het voorrecht gehad hebben hem te kennen en aan zijn zijde te mogen staan. Dokter Meysman, u gaat van ons heen op het ogenblik dat de Leeuwenvlag die je zo vaak gehoed hebt, zich opnieuw in de strijd triomfantelijk aan het ontplooien is. Wij beloven ze hoog te blijven houden en in uw spoor te blijven lopen. Wij zullen u niet vergeten.

Francis Van den Eynde

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...