11 JULI-BOODSCHAP VAN HET VLAAMS BELANG

VLAAMS BELANG WIL DE WEVER HELPEN ‘PAALDORP BELGIË’ TE ONTMANTELEN
SPLITSING SOCIALE ZEKERHEID EN FISCALE AUTONOMIE MOET MINIMALE TUSSENSTAP ZIJN

Precies een jaar geleden, vlak na de Vlaamse en Europese verkiezingen van juni 2009, wees het Vlaams Belang op de onoverbrugbare kloof tussen Vlamingen en Franstaligen. Na de recente federale verkiezingen kan enkel worden vastgesteld dat de economische, culturele en politieke kloof een heuse ravijn is geworden. Doordat de staatsdragende partijen – christendemocraten, liberalen en socialisten – samen geen meerderheid meer halen in het parlement, werd 13 juni 2010 zonder meer een zwarte dag voor België. Dat de traditionele politici het komende half jaar zullen pronken met de pluimen van het Belgische EU-voorzitterschap en zullen opbieden in federalistische retoriek, verandert daar niets aan.

Aan de vooravond van onze nationale feestdag staat Vlaanderen voor grote uitdagingen. De Vlaamse overheid moet over meer instrumenten en bevoegdheden beschikken om eindelijk een beleid te kunnen voeren dat is afgestemd op de Vlaamse economie en samenleving. In 1999 legden de traditionele partijen reeds enkele uitgangspunten voor een staatshervorming vast. Die veelbesproken Vlaamse resoluties voorzien onder meer in de splitsing van de gezondheidszorg en kinderbijslagen, de splitsing van de nationale spoorwegmaatschappij, de volledige overheveling van de personenbelasting en financiële en fiscale autonomie. Nooit eerder was het draagvlak voor meer autonomie zo groot.

Schijnfederalisme

Vandaag heeft Vlaanderen een fiscale autonomie van amper 20 procent – minder dan de autonomie van de gemeenten – en kan het zijn geld dus niet naar goeddunken besteden. Dat Vlaanderen afhankelijk is van het geld dat door het Belgische niveau ter beschikking wordt gesteld, is op zich al een aanfluiting van elke federale logica. In échte federale staten, zoals de Verenigde Staten en Zwitserland, beschikken de deelstaten immers over 50 procent van hun inkomsten. De deelstaten van Duitsland en Canada zijn voor twee derde fiscaal autonoom.

Andere Europese volkeren zijn veel beter af dan de Vlamingen: de Catalanen mogen 50 procent van de zelf geïnde belastingen behouden en hebben een eigen gezondheidszorg. De Basken verwierven in 2002 vrijwel volledige fiscale autonomie en beschikken over een eigen sociale zekerheid en een kwalitatief hoogstaand en efficiënt gezondheidsbeleid. Daar kan Vlaanderen enkel maar van dromen.
Schuiven met de meubels?

Het Vlaams Belang stemde de Vlaamse resoluties destijds niet omdat de eisen niet ver genoeg gingen. De unitaire sociale zekerheid – een der belangrijkste Belgische steunpilaren – zou immers slechts gedeeltelijk worden gesplitst. Anno 2010 merkt ook politicoloog Bart Maddens op dat er in de resoluties helemaal geen sprake is van confederalisme, maar dat zij hooguit het doortrekken van het huidige federalisme impliceren. Het Vlaams Belang heeft nooit geloofd in de bestendiging van het Belgische federalisme, dat steeds een valstrik voor Vlaanderen is gebleken. Bovendien: als het de N-VA menens is met de beloofde ‘Copernicaanse omwenteling’ – waarvan ook minister-president Kris Peeters (CD&V) al jaren pleitbezorger is – dan zullen de komende hervormingen een stuk verder moeten gaan dan de al bij al voorzichtige Vlaamse eisen die in 1999 werden vooropgesteld.
Daarbij is het opletten geblazen dat Vlaanderen niet ‘gestrikt’ wordt. De tot nu toe uitgelekte pistes – bijvoorbeeld de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid – zijn immers niet van die aard om te kunnen spreken van een grote staatshervorming, laat staan van een ‘Copernicaanse omwenteling’ of confederalisme.

In dat verband is het uitkijken naar wat de N-VA straks zal realiseren van haar belofte om de unitaire sociale zekerheid – waar zich overigens het gros van de miljardentransfers situeert – te splitsen. Ook het toonaangevende weekblad Trends, bij monde van hoofdeconoom Daan Killemaes, vroeg zich al af wat voor een staatshervorming nog mogelijk is als de sociale zekerheid bijna onaantastbaar zou blijven. “Misschien nog meer dan wat borrelnootjes, maar ook niet meer dan een pak friet met stoofvleessaus.” Inderdaad: indien de sociale zekerheid een federale bevoegdheid blijft onder het alziend oog van de Parti Socialiste, dan blijft ook de fiscaliteit grotendeels Belgisch om de sociale zekerheid te financieren. En dat terwijl in die fiscaliteit nu net de grote hefbomen zitten om de beloofde verandering mogelijk te maken. “Als de fiscale architectuur intact moet blijven, kan in het Belgische huis hoogstens wat geschoven worden met de meubels,” aldus Killemaes. Het is nu of nooit: voor het Vlaams Belang zijn de splitsing van de unitaire sociale zekerheid en het verwerven van volledige fiscale autonomie – vanzelfsprekend als minimale tussenstap naar Vlaamse onafhankelijkheid – primordiaal.

Stap naar autonomie

Het standpunt van het Vlaams Belang is klaar en duidelijk: als Bart De Wever ons binnenkort een loepzuivere stap naar autonomie kan aanbieden, dan zullen wij die steunen. Als hij bewijst dat het binnen het Belgische geheel kan zónder toegevingen of het betalen van een prijs, dan zal het Vlaams Belang hem daarbij helpen. Al dient gezegd dat het participationisme van Vlaamsgezinden binnen België nog nooit tot hervormingen heeft geleid zonder dat daar onaanvaardbare toegevingen tegenover stonden.

Laat ook nog maar eens duidelijk beklemtoond zijn dat over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde wat ons betreft niét onderhandeld kan worden. Van een ‘lepel suiker’ om de splitsing verteerbaar te maken voor de Franstaligen kan dan ook op geen enkel moment sprake zijn.

Het was de partij van de informateur die België ooit vergeleek met een paaldorp, waaronder je cruciale paaltjes moet uitzagen. Nog los van het feit dat Di Rupo en co nooit zullen toestaan dat de Belgische constructie verzwakt uit de komende onderhandelingen komt, kan niet anders dan vastgesteld dat de N-VA na het afzweren van haar onafhankelijkheidsdiscours al flink wat water bij de wijn van haar programma heeft gedaan. Om Vlaanderen te geven waar het recht op heeft en het ‘paaldorp België’ finaal te ontmantelen, heeft ons volk meer dan ooit nood aan politici die buiten de Belgische logica durven treden en de hooggespannen verwachtingen eindelijk inlossen.

Aan de vooravond van 11 juli doet het Vlaams Belang daarom een krachtige oproep aan de toekomstige Vlaamse onderhandelaars om geen halfslachtige, Belgische oplossingen meer te verdedigen. Geen staatshervormingen die alleen maar moeten dienen om België kunstmatig in leven te houden. Geen tijd en energie meer verspillen aan oeverloze onderhandelingen met de Franstaligen, maar minutieus en vastberaden ‘plan B’ – met de ‘b’ van boedelscheiding – voorbereiden. Vlaanderen heeft troeven genoeg om zijn lot in eigen handen te nemen.

Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang

Joris Van Hauthem
Vlaams Belang Woordvoerder

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...